25.01.2561 เกร็ดความรู้และประสบการณ์จากคุณอนันต์ อัศวโภคิน The NEXT Real Founder ผู้สร้างแลนด์แอนด์เฮ้าส์ นักพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ต้นแบบของไทย

25.01.2561

ขอบคุณ ภาพและข้อมูล จาก fb: The NEXT Real
9 มกราคม เวลา 9:00 น.



เกร็ดความรู้และประสบการณ์จากคุณอนันต์ อัศวโภคิน 
The NEXT Real Founder ผู้สร้างแลนด์แอนด์เฮ้าส์ นักพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ต้นแบบของไทย

ผมเองเริ่มธุรกิจนี้มา 43 ปีแล้ว ผมจบวิศวะโยธา แล้วก็เรียนต่อ system engineer กลับมาก็พยายามประยุกต์สิ่งที่เรียนมา แล้วพบว่าการจ้างผู้รับเหมาเป็นเรื่องสิ้นเปลือง ต่อมาเลยเปลี่ยนเป็นเราจ้างเอง ทุกเช้าผมเอาเครื่องมือให้คนงานเอง เป็นคนจ่ายค่าอุปกรณ์ เครื่องไม้เครื่องมือทั้งหลาย และจ่ายค่าแรงรายวัน
วันดีคืนดี ผมกลับไปเรียนหนังสือที่มธ. อาจารย์ที่สอนแกถามผมว่า “ต้องถามตัวเองตลอดว่าอยู่ในธุรกิจอะไรกันแน่ Developer หรือ Construction” ตอนนั้นบนโต๊ะผมมีแต่บิลจ่ายค่าปูน ค่าเหล็กเส้น ถ้าเราเอาพวกนี้ออกไปหมด จะเหลือแต่เรื่องของที่ดิน สิ่งที่เราต้องการสร้าง รูปแบบต่างๆ แต่โต๊ะผมกลับมีแต่ใบเสร็จของผู้รับเหมา
ถึงจุดหนึ่งทนไม่ไหว เช็คมันเยอะมาก ไม่กล้าเลิก ตอนนั้นเรามีคนงานเป็นพันคนแล้ว
ใครยังทำอยู่เลิกเสียนะครับ เหมือนผมเมื่อ 40 ปีก่อนไม่มีผิด
ระบบนี้คุมงานยาก เพราะคนตรวจงาน คนก่อสร้าง เป็นพวกเดียวกันหมด ยากจะวิจารณ์กัน ผมบอกให้เลิก ลูกน้องไม่เลิก เราเป็นประเทศประชาธิปไตย แต่เราเป็นเจ้าของ เราก็ต้องเลิก แลนด์ฯเลยยุบการก่อสร้างและ Warehouse ทิ้งหมด เชื่อผม ยุบเถอะ ตอนนั้นผมสร้างบ้านปีละ 200 400 หลัง เวลาเราเทรนคนไม่ทัน การก่อสร้างก็เนือยไปหมด ดูไปดูมาไม่มีทางเจริญ ตอนนั้นมีรถแทร็คเตอร์ของตัวเองด้วยนะ มีรถดั้มพ์ไว้ขุดดินเอง ประหยัดทุกอย่าง
แรกๆพวกเขาบอกว่าพวกเขาทำได้ แต่ผมถามว่าคุณทำได้ดีจริงหรือเปล่า ทำได้จริงก็ไปประมูลงานแข่งสิ ที่พวกคุณคิดแบบนี้เพราะคุณคิดว่าตัวเองเป็นผู้รับเหมาที่กำไรตลอดชีวิต ไม่เคยขาดทุน คิดว่าแบบนี้ถูกหรือผิด? คุณคิดว่าคุณทำได้ถูกกว่าพวกผู้รับเหมาตลอดชีวิตเหรอ? คำตอบคือ “ไม่จริง” ผมจ้างผู้รับเหมาหลายที่ พวกเขาขาดทุน บริษัทที่มีประสบการณ์ 20-30 ปียังขาดทุนเลย
เมื่อผมเลิกการรับเหมา ผมมีเวลาดูที่ดินมากขึ้น ขยายกิจการได้มากขึ้น แต่ช่วงใหม่ๆยุ่งมาก ต้องขายเครื่องให้ผู้รับเหมา ใช้เวลา 2 ปีจึงเรียบร้อย พนักงานต้องนำมาเทรนใหม่หมด โฟร์แมนจากที่เคยคุมงานเอง ต้องกลายเป็นโฟร์แมนที่คอยช่วยผู้รับเหมาอีกที
——————
เกร็ดความรู้และประสบการณ์จากคุณอนันต์ อัศวโภคิน
The NEXT Real Founder ผู้สร้างแลนด์แอนด์เฮ้าส์ นักพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ต้นแบบของไทย

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Moonfleet Thailand.
25.01.2561

ความคิดเห็น

แสดงความคิดเห็น

โพสต์ยอดนิยมจากบล็อกนี้

26.01.2561 “แส่ หวั่น แสบ”

รูปภาพ
“แส่  หวั่น  แสบ” 1/ แส่ ระหว่างที่อยู่ในลิฟท์  เห็นเด็กผู้ชายกำลังกินไอติม  ด้วยความหวังดี   จึงเตือนไปว่า  "อากาศออกจะหนาวเย็นซะขนาดนี้  ระวังจะไม่สบายนะ" เด็กหันมามองหน้าเรา  ก่อนจะพูดว่า  "ย่าผมอายุ 103 ปีแล้ว" เราสงสัย เลยถามกลับ "ย่ากินไอติมบ่อยๆเหรอ" เด็กตอบแบบไม่ต้องคิด "เปล่า  แต่ย่าผมไม่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน" เจ็บจี๊ดเกินบรรยาย ตอนนี้พอจะรู้ตัวแล้วว่า  สิ่งที่เราคิดว่าเป็นเรื่องหวังดี  คนอื่นอาจจะไม่รู้สึกดีเหมือนเราก็ได้ --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2/  หวั่น เดี๋ยวนี้พวกมิจฉาชีพมีเกลื่อนเมือง  เพิ่งเห็นข่าวในทีวี  เงินหลายแสนหายวับไปจากบัญชีในชั่วพริบตา ใจคอไม่ค่อยดี  รีบขี่มอเตอร์ไซค์ไปธนาคาร  ต้องรีบเอาสมุดไปอัพเดทหน่อย  ทั้งๆที่เพิ่งจะไปถอนเงินมาเมื่อสองวันนี้เอง  หลังรับสมุดคืน  ค่อยยังชั่ว  เงินสี่หมื่นกว่ายังอยู่ครบ ไม่ไหวนะ...
อ่านเพิ่มเติม

01.02.2561 นายหวัง โหย่ง ฉิ้ง : มหาเศรษฐีที่เริ่มต้นจากข้าวสารหนึ่งเม็ด.

รูปภาพ
นายหวัง โหย่ง ฉิ้ง : มหาเศรษฐีที่เริ่มต้นจากข้าวสารหนึ่งเม็ด. มหาเศรษฐีที่เริ่มต้นจากข้าวสารหนึ่งเม็ด หวัง โหย่ง ฉิ้ง เศรษฐีอันดับหนึ่งของไต้หวัน ไม่มีโอกาสเรียนหนังสือมากนัก เพราะฐานะที่บ้านไม่อำนวย ออกมาหางานทำในเมืองตั้งแต่อายุยังน้อย พออายุ 16 จึงริเริ่มคิดอยากเปิดร้านขายข้าวสาร แต่เพราะเงินทุนมีน้อยแค่สองร้อยเหรียญ จึงมีปัญญาไปเช่าหน้าร้านอยู่ในซอยเล็กๆซอยหนึ่ง ร้านเปิดใหม่ พื้นที่เล็ก ทำเลก็แย่ ไม่มีใครรู้จัก ขายไม่ได้เลย ร้านขายข้าวสารมีอยู่เยอะแยะมากมายเต็มบ้านเต็มเมืองในเขตเจียอี้ ใครๆก็มีฐานลูกค้าประจำไว้คอยอุดหนุน มีอยู่ทางเดียวที่น่าเสี่ยงดู นายหวังเล่นแบกข้าวสารไปเร่ขายทีละถุงตามบ้าน ถึงจะพอขายได้บ้าง แต่ก็ต้องกินทั้งแรงทั้งเวลา เพราะน้อยคนที่คิดจะซื้อข้าวสารจากคนแปลกหน้า แล้วจะทำการตลาดอย่างไรดี สุดท้าย นายหวังตัดสินใจเล็งไปที่รายละเอียดของข้าวสารทุกเม็ด ไต้หวันในยุคต้นศตวรรษที่ 20 ยังอยู่ในยุคล้าหลัง ข้าวสารที่สีออกมาจากเครื่องจักรแบบพื้นๆที่ไม่ได้มาตรฐาน จะมีเม็ดกรวด หรือข้าวเปลือกที่ยังไม่ทันได้สีปะปนอยู่ แม่บ้านต้องนำข้าวสารไปซาวน้ำหลายๆเที่ยวกว่าจะน...
อ่านเพิ่มเติม